مشکل اصلی مدلهای هوش مصنوعی چیست؟
بسیاری از کاربران تصور میکنند مدلهای زبانی مانند یک موتور جستوجو عمل میکنند؛ یعنی هر زمان سؤالی از آنها پرسیده شود، به اینترنت متصل میشوند، اطلاعات جدید را پیدا میکنند و سپس پاسخ میدهند. اما در حقیقت، نحوه کار این مدلها کاملاً متفاوت است.
مدلهای زبانی بر اساس میلیاردها پارامتر آموزش دیدهاند و پاسخهای خود را از الگوهایی تولید میکنند که در مرحله آموزش آموختهاند. به همین دلیل ممکن است درباره موضوعی توضیح بسیار دقیقی ارائه دهند، اما اگر اطلاعات موردنیاز خارج از دادههای آموزشی آنها باشد، پاسخ دیگر قابل اعتماد نخواهد بود.
به همین دلیل است که گاهی یک مدل هوش مصنوعی با اطمینان کامل پاسخی ارائه میدهد که در ظاهر منطقی به نظر میرسد اما از نظر واقعیت نادرست است. این پدیده که در دنیای هوش مصنوعی با نام Hallucination یا «توهم مدل» شناخته میشود، یکی از بزرگترین چالشهای استفاده از مدلهای زبانی در محیطهای حرفهای است.
فرض کنید یک بیمارستان بخواهد از هوش مصنوعی برای پاسخگویی به پزشکان استفاده کند یا یک شرکت حقوقی تصمیم بگیرد اسناد خود را به یک دستیار هوشمند بسپارد. آیا میتوان به مدلی اعتماد کرد که گاهی اطلاعات را حدس میزند؟ طبیعتاً خیر. در چنین شرایطی، کوچکترین اشتباه میتواند پیامدهای جدی به همراه داشته باشد.
مشکل فقط به اشتباهات محدود نمیشود. حتی اگر پاسخ مدل کاملاً صحیح باشد، ممکن است به اطلاعات قدیمی استناد کند. برای مثال، اگر قانونی چند هفته قبل تغییر کرده باشد یا قیمت یک محصول بهروزرسانی شده باشد، مدل بدون دسترسی به دادههای جدید نمیتواند از این تغییرات آگاه باشد. این محدودیت باعث میشود بسیاری از سازمانها نتوانند تنها با تکیه بر مدلهای زبانی، یک سامانه هوشمند قابل اعتماد ایجاد کنند.
اینجاست که RAG به جای تلاش برای بزرگتر کردن مدل، مسیر متفاوتی را انتخاب میکند. به جای اینکه همه اطلاعات جهان را داخل مدل قرار دهد، کاری میکند که مدل قبل از پاسخ دادن، اطلاعات مرتبط را از منابع معتبر پیدا کند و سپس پاسخ خود را بر اساس همان اطلاعات تولید کند.
به زبان ساده، اگر مدلهای زبانی را مغز یک انسان در نظر بگیریم، RAG نقش کتابخانهای را دارد که قبل از پاسخ دادن، بهترین منابع را روی میز او قرار میدهد. در چنین شرایطی احتمال خطا کاهش پیدا میکند، اطلاعات بهروزتر خواهند بود و پاسخها نیز به دادههای واقعی استناد میکنند.
همین تفاوت ساده باعث شده است که بسیاری از متخصصان هوش مصنوعی معتقد باشند رقابت آینده دیگر فقط بر سر ساخت مدلهای بزرگتر نیست، بلکه بر سر ساخت سیستمهایی است که بتوانند به اطلاعات درست، در زمان مناسب و از منابع معتبر دسترسی پیدا کنند.